جزع نكنم كه قبرى كنده و كفنى گسترده و شمشيرى كشيده مىبينم قسم به خدا اگر چه جزع مىكنم اما چيزى نمىگويم كه پروردگار را به خشم آورد . پس او را بكشت رضوان اللّه عليه . ( 1 ) مؤلف گويد : در اينجا به خاطرم آمد حديثى كه حجر داخل شد بر امير المؤمنين عليه السّلام بعد از ضربت خوردن آن حضرت پس مقابل او ايستاد و گفت : فيا اسفى على المولى التّقىّ * ابى الاطهار حيدرة الزّكىّ تا آخر اشعار . حضرت امير عليه السّلام او را ديد و شعر او شنيد گفت : حال تو چگونه است وقتى تو را به تبرّى از من دعوت كنند و چه خواهى گفت ؟ گفت : اى امير المؤمنين اگر مرا با شمشير پاره پاره كنند و آتش افروزند و مرا در آن اندازند آن را بر تبرّى جستن از تو ترجيح دهم . آن حضرت فرمود : به هر بخير توفيق يا بى و خدا تو را پاداش خير دهد از خاندان پيغمبرت . ( 2 ) اما فرستادگان معاويه اصحاب حجر را يكى بعد از ديگرى مىكشتند تا شش نفر شهيد شد . عبد الرحمن بن حسان عنزى و كريم بن عفيف خثعمى مانده بودند گفتند : ما را نزد امير المؤمنين بريد و ما دربارهء اين مرد مىگوييم هر چه او بفرمايد . آنها را نزد معاويه فرستادند چون خثعمى در آمد بر وى گفت : اللّه اللّه اى معاويه تو از اين سراى فانى به سراى آخرت باقى خواهى رفت و پرسندت كه خون ما را چرا ريختى ؟ معاويه گفت : دربارهء على چه گويى ؟ گفت : قول من قول تو است بيزارى مىجويم از دين على كه خداى را به آن دين پرستش مىكرد و شمر بن عبد اللّه خثعمى برخاست و شفاعت او كرد معاويه وى را ببخشيد به شرط آنكه يك ماه او را به زندان كند و تا معاويه زنده است به كوفه نرود . آنگاه روى به عبد الرحمن بن حسّان آورد و گفت : اى برادر ربيعه تو دربارهء على چه گويى ؟ گفت : من گواهى مىدهم كه وى از آنها بود كه ياد خدا بسيار كنند و امر به معروف و نهى از منكر ، و از زلّت مردم در گذرند . ( 3 ) معاويه گفت : دربارهء عثمان چه گويى ؟ گفت : او اول كس بود كه باب ستم بگشود و درهاى راستى را ببست . گفت : خود را كشتى . گفت : بلكه تو را كشتم . پس معاويه وى را سوى زياد فرستاد و نوشت : اين مرد از همهء آنها كه فرستادى بدتر است او را به عقوبتى كه سزاى اوست برسان و به بدترين وجهى بكش پس چون نزد زياد آوردندش او را نزد قيس ناطف فرستاد و زنده در گورش كردند . پس همه آنها كه كشته شدند هفت تن بودند :